In de Volkskrant stond op 6 september een interview met auteursrechtspecialist Rob Levine. Hij schetst een beeld van de invloed van internet op het auteursrecht. Hij stelt dat de culturele industrie door de ontwikkeling van internet wordt afgeremd of zelfs gesloopt. Terwijl de originele makers hun winst zien teruglopen, verdienen partijen die hun werk distribueren veel geld aan gekopieerde content. Helaas een niet al te positieve waarheid; gelukkig geeft hij in zijn nieuwe boek Free Ride ook inzicht in mogelijke verbeteringen.
Aanvullend hierop is op te merken dat Nederlandse (dagblad)uitgeverijen al steeds zorgvuldiger omgaan met hun auteursrecht op internet. Het besef dat niet geautoriseerde kopieën het business model aantasten is volledig doorgedrongen binnen de uitgeefwereld. Een aantal uitgevers heeft inmiddels het “gratis” online publiceren gestaakt om via een betaalpoort meer rendement te halen uit de content. Ook communiceren uitgeverijen duidelijker wat derden wel en niet met hun artikelen mogen doen. Voorheen moest je bij kranten nog de hele website doorspitten voor een opmerking over het auteursrecht; nu plaatsen sommige media zelfs onder ieder artikel een auteursrechtvoorbehoud.
De koppeling tussen de forse stroom van kopieën op internet en de schade die de journalistiek daardoor lijdt, werd een paar jaar geleden veel minder gemaakt. Inmiddels zijn bij de meeste media de ogen geopend voor de omvang van het knip-en-plak-werk. Steeds meer uitgevers beseffen dat kopieën schade berokkenen omdat zij de uniciteit van de content aantasten. De kopie trekt bezoekers weg bij het origineel en kan deze in ranking laten dalen in zoekmachines. Nederlandse uitgevers – en ook zelfstandige auteurs – hebben niet enkel hun communicatie hierover aangepast, maar zijn ook steeds vaker bereid hier consequenties aan te verbinden. Zo is de bereidheid om op te treden tegen illegale inbreuken de afgelopen jaren toegenomen.
Levine verwacht dat het veel tijd zal kosten voordat mensen hun gedrag op internet aanpassen. In Nederland geeft een aantal uitgevers in ieder geval het goede voorbeeld. Immers, de morele gedragsverandering, waarover Levine spreekt, kan alleen plaatsvinden als auteurs duidelijk communiceren dat derden hun werk niet zonder toestemming mogen kopiëren.
Deze tekst is als “ingezonden brief” aan de Volkskrant verstuurd
